print logo

Gay en dakloos

 Haags Straatnieuws (The Netherlands) 29 June 2019

In New York is tussen de twintig en veertig procent van de jonge daklozen tot 25 homo- of biseksueel. Vaak zijn ze verstoten door hun gezin of gevlucht voor huiselijk geweld. Hoe is dat in Den Haag? En hoe staat het met de homofobie onder dak- en thuislozen zelf? (1603 Words) - By Tanya Van Der Spek

Share

Haag's Straatnieuws

 Homeless and gay Photo: Haags Straatnieuws

DEN HAAG, the Netherlands - Hassan (26) zit aan de keukentafel van een ruim en net appartement, één van de geheime locaties waar de Haagse Stichting Wende mannen laat wonen die slachtoffer zijn geworden van huiselijk geweld. "Eindelijk heb ik rust en kan ik alles gaan verwerken", zegt hij. Hassan is de eerste homoseksuele man die is opgevangen sinds in februari dit jaar er ook mannenopvang bestaat in de grote steden. Hij is in Nederland geboren en komt uit een Marokkaans gezin. Twee zussen, twee broers. Zijn broers zagen altijd al dat hij anders was. Dat leidde eerst tot vragen en daarna tot harde klappen en spugen. "Ik was bang en nam allerlei baantjes om weg te zijn. Ondertussen zat ik met mezelf in de knoop. Wat moest het ooit worden met mijn leven? Ik wilde niet 'zo' zijn. Ik wilde dat mijn ouders ook niet aandoen."

Er wordt van uit gegaan dat wereldwijd zes tot tien procent van de bevolking homo- of biseksuele gevoelens heeft. In Nederland leeft één op de twintig van deze personen daadwerkelijk openlijk homoseksueel. COC Haaglanden, de regionale belangenvereniging van homo's, lesbo's en biseksuelen, heeft tot nu pas één man aan de deur gehad die opvang zocht, net als Hassan van allochtone afkomst. Voorzitter Henk van de Wetering: "Eerst kijken we of iemand terecht kan bij vrienden of familieleden. Anders ben je nog verder van huis. Kan dat niet, dan werken we samen met Stichting Wende." Niemand hoeft op straat te belanden, aldus Van de Wetering. In Amsterdam is dat anders, daar zochten vorig jaar nog 33 multiculturele mensen met homoseksuele, biseksuele, lesbische of transgendergevoelesn acute opvang. Zij kunnen naar de Veilige Haven steun. Ook hier wordt samengewerkt met hulpinstanties. Er is altijd tekort aan opvangplekken, laat een medewerker weten.

Er zijn geen cijfers hoeveel gays op straat leven in Nederland of specifiek Den Haag. Verhalen zijn er wel. "Ik ken mannen die van zijn huis zijn weggelopen omdat ze continu toneel moesten spelen. Ze hebben zoveel moeite met zichzelf dat zij psychiatrische patiënten worden", vertelt Raichel Wawoe (45). Hij komt van Curaçao en is openlijk gay. Omdat hij niet kon opschieten met 'de boeren' in Zwolle, vertrok hij naar Den Haag en leefde hij hier een kleine twee jaar op straat. "Ik heb geen moeite met mezelf, ik ben wie ik ben." Linda Verhaar (38) is openlijk lesbisch en heeft een verleden in de Haagse en Leidse drugsscene. Zij zegt: "Ik ken twee mannen die aan de drugs zijn geraakt omdat ze niet konden omgaan met hun homoseksualiteit. De één is 26 jaar en Nederlands, de ander is in de veertig en van Marokkaanse afkomst. Ze durven het alleen aan mij te vertellen. De Nederlander heeft veel meiden achter zich aan. Hij houdt er schijnheilige heterorelaties op na om het te verbergen."

 

Verstoten

Personen met homogevoelens vluchten. Maar worden zij ook daadwerkelijk verstoten door familie? Linda: "Ja ik ken verschillende Marokkaanse mannen en vrouwen die zijn verstoten. Zo is er een dealer van in de twintig uit Leiden. In de scene doet hij alsof hij hetero is. Hij werd zodanig behandeld door zijn familie dat hij aan de drugs is geraakt. Nu is hij bang dat hij in deze scene verstoten zal worden. Dat is wel heel ernstig om te horen." De Haagse straatpastor Mariëtte Brekelmans geeft ook aan dat ze een Marokkaanse en een Italiaanse homoseksueel kent, beiden in de veertig, die niet meer bij hun familie hoeven aan te komen. Twee culturen waarin familiebanden stevig en belangrijk zijn maar de familie-eer ook. Maatschappelijk werker Sylvia Stek heeft in de Haagse jongerencrisisopvang twee Nederlandse, lesbische meisjes leren kennen die haar altijd zullen bijblijven. "Ze waren de straat op gevlucht omdat ze in geen enkele instelling bij elkaar mochten blijven, een relatie hebben is verboden. Het ene meisje was al weggelopen bij haar streng gereformeerde gezin en bij het andere gezin, van Italiaanse komaf, zijn ze weggestuurd toen ze innig omhelsd betrapt werden. Op straat waren ze altijd op de vlucht voor de politie. Want als minderjarige word je naar de opvang gebracht. Eenmaal meerderjarig hebben ze samen een kamer kunnen huren." Sylvia Stek, zelf lesbisch, vindt dat meer alertheid nodig is in de hulpverlening. "Tijdens je opleiding tot hulpverlener leer je niets over homoseksualiteit. Bij een intake wordt er niet naar gevraagd. Ik ben ervan overtuigd dat jongeren verkeerd worden gediagnosticeerd met borderline of adhd terwijl later blijkt dat ze gewoon in een identiteitscrisis zitten over hun geaardheid."

De identiteitscrisis van Hassan werd langzaam opgelost toen hij via een chatsite contact kreeg met een Nederlandse jongen uit een streng gelovig gezin. "We begrepen elkaar. We kregen een relatie en gingen vaak uit naar cafés en disco's waar anderen waren zoals wij. Zo leerde ik accepteren wie ik ben." Ondertussen bleven de vragen: 'Wanneer trouw je?', 'Waar ga je toch altijd nachtenlang naartoe?' en 'Slaap jij met meisjes of met jongens?'. Hassan reageerde met 'Hoe kom je daarbij? Dat mag toch niet?'. Hassan maakt zich zorgen over zijn vaders gezondheid als hij het hoort of dat het ruzie veroorzaakt tussen zijn vader en moeder." Door veel te blowen probeerde hij de stress te dempen. Maar uiteindelijk pakte hij zijn kleren en vertrok. Naar een andere stad. "Vaak kon ik bij vrienden en kennissen logeren. Als ik geen onderdak had, zat ik de hele nacht op het station. Met andere daklozen zocht hij geen contact. "Ik had niet het gevoel dat ik bij hen hoorde."

 

Haagse daklozenscene

Stel dat je wél terechtkomt tussen Haagse daklozen. Hoe tolerant wordt er op je gereageerd? Volgens straatpastor Mariëtte Brekelmans is het een probleem. "Homo is een scheldwoord en halfzware shag is voor mietjes. Een enkeling vertelt het me. Zij hebben op straat geen geestverwanten en voelen zich daardoor eenzamer. Soms zie ik een dakloze sjansen in het Scheveningse bos, die schaamt zich als hij mij ziet." Volgens Willem Onstein (58) valt het mee met de intolerantie. Hij slaapt in de nachtopvang van het Passantenverblijf en is biseksueel. "Er worden grappen gemaakt, maar ik voel me niet gepest. Dan komen ze met droplullen en zeggen ze: 'Kijk, hier kan je lekker op sabbelen'. Dan reageer ik: 'Oh héérlijk, heb je er nog een, dan kan ik die straks in bed gebruiken!'. Dan staat híj voor gek." Raichel Wawoe toont zijn ondergebit, er mist een tand. "Toen ik op straat leefde, heb ik twaalf keer bij de Eerste Hulp gezeten. Ik word regelmatig in elkaar geslagen, door daklozen en niet-daklozen die even moeten laten zien hoe mannelijk ze wel niet zijn. Maar ik sla tegenwoordig terug, en hard ook." Met aangifte doen is Wawoe gestopt. "De politie lachte me uit en stuurde me weg als zwerver en homo." Linda Verhaar vindt dat de intolerantie reuze meevalt. "Want in de drugsscene ben je maar met één ding bezig: drugs scoren. Ik loop gewoon hand in hand met mijn vriendin en sta met haar te zoenen. Mannen zeggen: 'Lekker, mogen we meedoen?' of 'Wij zijn toch ook leuk?' of 'Mis je dat ene stukje niet?'. Dan antwoord ik: 'Nee hoor, ik heb betere stukjes in de kast liggen!'. Biseksuele en lesbische vrouwen zijn er meer open over dan mannen." Sowieso komen relaties bijna niet voor omdat iedereen met zijn eigen problemen zit. Suzanne (52) is biseksueel en is ex-verslaafd. Ze woont weer zelfstandig. "Ik was verliefd op mijn beste vriendin maar ik mocht haar niet aanraken. Dat deed pijn. Zij vond het niet leuk als anderen ons 'lesbie' noemden. Het liefst zou ik lesbisch leven maar ik ben bang om me te hechten aan een vrouw omdat ik denk dat vrouwen, net als mijn moeder, manipulatief zijn." Op straat is het voor een vrouw handiger om hetero te zijn zegt ze. "Dan kun je tenminste met een man mee voor eten en een slaapplek."

Onder de zestig medewerkers van project Clean River, waar dak- en thuislozen voor geld de straat schoonmaken, telt Willem Onstein negen homoseksuelen. Wawoe werkte daar ook. Reacties van  heterocollega's: 'Mensen moeten zijn zoals ze zijn.' 'Homo's zijn gezellig en open net als vrouwen.' 'Zolang Wawoe met z'n klauwen van mijn onderlijf afblijft, vind ik het best. Het is een te gekke gozer. We zitten hier allemaal in hetzelfde kringetje, je weet wat je aan elkaar hebt.' Eén jongere collega scheldt en bedreigt homocollega's. Hij zegt: 'Het is niet mannelijk, het hoort gewoon niet. God heeft Adam en Eva geschapen en niet Adam en Joop!' Willem is ervan overtuigd dat deze jongen zélf moeite heeft met zijn homoseksualiteit. "Als iedereen uit de kast zou komen, zou het meer geaccepteerd worden."

Hassan is nu openlijk gay. Buiten zag hij een reclame voor Slachtofferhulp. Hij belde en kon direct terecht bij Stichting Wende. "De begeleiding staat continu voor mij klaar als mijn vervelende herinneringen boven komen. Ik heb een mooie kamer met televisie." Hassan voelt zich erg gesteund door zijn psycholoog, die toevallig ook homoseksueel is. De andere mannen in de opvang zijn aardig. Regelmatig belt Hassan naar huis om te zeggen dat het goed met hem gaat. Hij vertelt ze dat hij is opgenomen in een verslavingskliniek vanwege het blowen. Zijn vader zegt tegen het gezin: 'Laat die jongen zijn eigen leven leiden.'. Hassan is heel dankbaar dat hij zijn leven weer op de rails krijgt. "Ik zie langzaam weer een toekomst voor me en wil misschien gaan studeren."

 Other Language Versions

SNS logo
  • Website Design